Op Stand

Niet dat ik het niet mooi vind. Natuurlijk vind ik het mooi. Maar ik vind het gewoon jammer dat ik dan niet mamma’s portret mag ophangen waar ik dat wil omdat het dan niet goed is voor de boom. Alsof de boom het wel fijn vindt van die deur. Ja, dat weet ik ook wel, dat die deur met magie is gedaan, maar toch. En ook maar één raam. Dat vind ik gewoon jammer. Dan krijg je toch weinig daglicht binnen. Dat vind ik belangrijk, daglicht. Nee, dat ben ik met je eens, het is wel lekker ruim. Maar dat is allemaal toverruimte. En toverlicht. Wel mooi hoor, maar weinig daglicht. Dat vind ik gewoon jammer.

Mooie deur. Uitnodigend. Echt zo’n deur die je alleen open doet als je goed gekleed bent. Niet in je pyjama. Meer in een avondjurk met een glas sjieke wijn in je hand. Of eigenlijk dat je een butler hebt die de deur open doet.

Zullen we niet toch nog een keer gaan kijken naar dat huisje met die veranda en dat geinige kippenhok?

Hoge Hoeden Vangen Veel Wind

 

Pitta Pitta Ponjana

 

 

Ik heb gisteren een uitermate plezierige avond beleefd in het Moedertje Vikka. De theatergroep Norse Ruiters speelde daar de voorstelling ‘Hoge hoeden vangen veel wind’. Geschreven door Jarro Ponticus (bekend van toneelstukken als ‘Groene vingers’ en ‘Wijn of azijn’) en geregisseerd door Pitta Pitta Ponjana die sinds haar recente successen (‘Dramataart’, ‘De kattensjaal’ en natuurlijk ‘Dubbele draai draai’) op affiches simpelweg als Pitta wordt aangeprezen

In ‘Hoge hoeden vangen veel wind’ gaat hoofdpersoon Viktor (gespeeld door Jatter Schelvis in zijn eerste grote rol) op zoek naar geluk en liefde in de grote stad. In vijf aktes, die aan elkaar worden geweven door een amusant pedante spreekstalmeester, worstelt Viktor met zijn emoties en de tegenstrevers die hij op zijn pad ontmoet. Zoals Godenzucht, Koudwatervrees en de Personificatie van Nodeloos Verzet.

Of hij zijn grote liefde, gespeeld door regisseur Pitta, uiteindelijk in de armen kan sluiten zal ik hier niet uit de doeken doen. Laat ik volstaan met te zeggen dat er tijdens de finale door heel wat toeschouwers, inclusief uw recensent, een traantje moest worden Weggepinkt.

Jatter Schelvis is een openbaring. Met een foutloze timing en zijn innemende uitstraling is het alsof hij al jaren op het toneel staat. Toch is dit pas zijn tweede rol als professioneel acteur. Het kan niet anders of Schelvis staat aan het begin van een glansrijke carrière… tenminste als hem dat wordt toegestaan. In ‘Hoge hoeden’ wordt meer dan eens de spot gedreven met onze bestuurders. Dat dat met veel humor gebeurt, betekent niet dat iedereen er om zal kunnen lachen. Het is dan ook de vraag of de Norse Ruiters met deze voorstelling het einde van het theater seizoen gaan halen. Ik raad u aan om niet te lang te wachten.

Voor een gezonde traktatie van humor, romantiek en verbale acrobatiek bent u bij de Norse Ruiters met Pitta en Jatter Schelvis in goede handen.

Uw recensent: Zalem Vederlicht.

Eerste Generatie

 

Soms zie je ze nog, van die eerste generatie golems. Van die sukkels waar het allemaal mee begon. Ze doen niemand kwaad, althans niet met opzet. Maar ze kunnen vreselijk in de weg lopen. Als je hun naam niet kent en de juiste commando’s, dan kun je er helemaal niets mee.

Bij ons in het dorp was er ooit een, we noemden hem Janos, die bleef maar heel de tijd dezelfde route lopen. Op een dag was hij er en slenterde door het dorp. Langs de bakker, langs de pomp op het dorpsplein. Daarna richting de molen maar dan iets eerder rechtsaf een stukje langs de beek. Bij de sluis bleef hij dan een tijd lang staan. Soms wel een uur. En daarna weer dezelfde route terug. Dag en nacht. Dat ging zo een paar weken.

We probeerden hem te negeren. Als we het geld hadden, zouden we er een herder bij kunnen halen. Het voelt toch een beetje sneu, zo’n golem in z’n eentje. Maar dat geld hadden we niet. Bovendien, Janos deed niemand kwaad. Liep alleen af en toe in de weg.

En opeens was hij verdwenen. Geen idee …