Soms zie je ze nog, van die eerste generatie golems. Van die sukkels waar het allemaal mee begon. Ze doen niemand kwaad, althans niet met opzet. Maar ze kunnen vreselijk in de weg lopen. Als je hun naam niet kent en de juiste commando’s, dan kun je er helemaal niets mee.
Bij ons in het dorp was er ooit een, we noemden hem Janos, die bleef maar heel de tijd dezelfde route lopen. Op een dag was hij er en slenterde door het dorp. Langs de bakker, langs de pomp op het dorpsplein. Daarna richting de molen maar dan iets eerder rechtsaf een stukje langs de beek. Bij de sluis bleef hij dan een tijd lang staan. Soms wel een uur. En daarna weer dezelfde route terug. Dag en nacht. Dat ging zo een paar weken.
We probeerden hem te negeren. Als we het geld hadden, zouden we er een herder bij kunnen halen. Het voelt toch een beetje sneu, zo’n golem in z’n eentje. Maar dat geld hadden we niet. Bovendien, Janos deed niemand kwaad. Liep alleen af en toe in de weg.
En opeens was hij verdwenen. Geen idee …
