Ruben Druppeltrom

Ruben roert de druppeltrom

op zijn vernaamdagfeest

en zingt vol fluit en trotstamboer

de namen van geweest.

Wijl limonade stuimig vloeit

een vrolijk daas waait neer

De gasten lachen vol gejuich

en roepen luid om meer.

Maar als de maan de hemel zaalt

de druppeltrom stomt stil

en in het dompel van het schiem

de Strompel kraait zijn gil

Het feestgespuis klampt adem in,

geen keel wordt nog geslokt

Angst waart onder donderzwicht,

een ieders adem stokt.

Een schaduw, zwoeg en zwonkel

grimt ras van rots naar kei.

Daar klinkt ‘t tasem van Strompel,

de grauwel komt naderbij.

Dan roert Ruben de druppeltrom,

eerst windzucht en waaizacht,

maar ras vol fluit en trotstamboer

tot Strompel stilt de nacht.

Dan is er feest als nimmerloos

en liedzang over tongen vloeit,

wijl Ruben met zijn nieuwe naam

dapper het donker duister gloeit.

 

 

eerste publicatie in Simioles in 1992
geïnspireerd door Jabberwocky 

Het Huis Van Waan En Raaskal

 

Lady MacBeth

 

Mijn favoriete bankje, aflevering 2

Het is een oase van rust in de drukke stad. Als je je ogen dicht doet waan je je alleen op de wereld. Het water van de fontein klatert als een beekje. Het verre gebulder van een opstijgend ruimteschip is als een onweer dat naderbij komt van over de bergen. En je neus fantaseert er de geur van gras en paardenbloemen bij. En voel je hoe een zachte zomerbries je gezicht streelt?

We komen hier graag en vaak. Als ik bij mijn mens op schoot lig en ze met haar lange vingers mijn vacht aait komen we helemaal tot rust. Dan vergeten we dat we honger hebben. En dat we onze vrienden missen. Hier op dit bankje vergeten we voor een moment onze heimwee. Dan zijn we even weer thuis.

Kicker Billy

Mijn favoriete bankje, aflevering 1

 

Gewoon even de boel de boel. De binnenkant van mijn hoofd bekijken, verder niks. Even tot mijn eigenste zelf komen, lekker hier op mijn favoriete plekkie. Uitzicht op mijn eigen poel, wat wil je nog meer? Comfortabel genoeg zolang het duurt.

Laat ze maar komen, die gedachten. Die piekeringen. Ze gaan vanzelf wel weer weg, toch? De hele dag dat gekwaak aan je hoofd. Gewoon even de boel de boel. Ademhaling, ook belangrijk. Laat maar komen.

Dat bankje is daar nog neergezet door parkbeheer, wist je dat? Lang geleden. Daar hebben al heel wat billen op gezeten. En echt niet alleen kikkerbillen, dat kan ik je wel vertellen. En dat voel je, die historie. Geweldig!

Laat maar los, laat maar gaan. Heh, lekker. Dat had ik even nodig. Wat een dag!

Een Reus Is Ook Maar Een Mens

 

De schedel van Stinker Jaap maakt een rondgang door onze contreien. Op dit moment is hij te bewonderen op de jaarmarkt van Nieuw Lepelaar. Uiteraard kon uw recensent deze uitgelezen kans om dit mirakel te aanschouwen niet aan zich voorbij laten gaan.

Vroeger waren reuzen reusachtig! De schedel van Stinker Jaap is bijna zeven en een halve meter hoog. We mogen ervan uitgaan dat Stinker minstens vijftig meter groot was. En dat is aanzienlijk meer dan de tien meter die onze eigentijdse bergreuzen halen.
We weten niet zeker wanneer Stinker leefde maar uit oude geschriften weten we wel dat al meer dan zeven eeuwen geleden zijn schedel bewaard werd in een burcht in de Mosterdbergen. De burcht is inmiddels verdwenen maar Stinker's schedel is er nog altijd.

Tijdens mijn bezoek aan de jaarmarkt heb ik een aangenaam gesprek mogen voeren met de beheerder van de tentoonstelling, de heer Feliks van der Nagt. Hij is een getalenteerd verteller en doorspekt zijn leerzame uiteenzettingen met vrolijke kwinkslagen. Hij vroeg mij een boodschap over te brengen aan mijn lezers, hetgeen ik bij deze doe.

Wanneer u de tentoonstelling bezoekt, doet u dat dan met eerbied voor de reus die Stinker Jaap ooit was. Bedenk dat hij ooit een wezen van vlees op been was, een creatuur met gevoelens, dromen en wensen. Met goede eigenschappen maar ook onhebbelijkheden. Een reus is immers ook maar een mens. De heer Van der Nagt vraagt u nadrukkelijk niet uw initialen in Stinker's schedel te kerven of de schedel te beklimmen. Voor het lozen van uw afval zijn andere plekken meer geschikt, hetgeen ook geldt voor het achterlaten van uw behoefte.

Voor een aangenaam leerzame excursie raad ik u van harte aan de reuzenschedel van Stinker Jaap te bezoeken in Nieuw Lepelaar. U kunt er terecht zolang de jaarmarkt duurt.

Uw recensent: Zalem Vederlicht.

Kom Niet Terug Zonder!

 

Moet het vinden. Meester heeft het op de trap verloren. Meester zegt: Igor, vind het. Kom niet terug zonder! 

Waar hebt u het verloren, Meester? Bovenaan de trap? Onderaan de trap? Meester weet het niet. 

Zoek! Zoek! Is het helemaal naar beneden gerold en gestuiterd? Over de klif helemaal naar beneden? Voor altijd verdwenen in de golven? Nee, moet het vinden. Kan niet terug gaan zonder.

Waar moet Igor dan naar toe? Igor kent alleen Meester. Igor kan niet zonder Meester. Mag niet falen. Kan niet terug zonder. Moet het vinden. Voor altijd dwalen, voor altijd alleen! Arme, arme Igor. 

Waar is het? Rol, rol, stuiter, helemaal naar beneden. Voor altijd alleen. Voor altijd …

Ha, jubel en juich … gevonden!

Lekker Schreeuwen!

 

Piraat

 

Hans Kiekendief of Kikkerdiek, zoiets. Aardige jongen. Beetje simpel maar altijd vriendelijk. Heeft nog een tijd bij de kruidenier aan de Nachtschade Steeg gewerkt als vakkenvuller. Daar ken ik ‘m van. Nooit te beroerd om zijn handen uit de mouwen te steken. Ik had wel eens het idee dat zijn baas daar wat al te gretig gebruik van maakte. Maar dat zijn mijn zaken niet.

Hij is later in de haven gaan werken. Gewoon sjouwen met dingen. Lading op de kade brengen. Schepen en pakhuizen, je weet wel. Hij was altijd al stevig maar in de haven werd hij echt een bonk. Maar hij bleef de vriendelijkheid zelve, hoor. Ik heb wel eens gehoord dat een of ander duister figuur hem inhuurde om klanten te intimideren. Hij hoefde alleen maar mee te gaan en kracht uit te stralen. Maar er ging geen enkele dreiging van hem uit. Hij stond daar gewoon vriendelijk te glimlachen. 

Maar als je lang genoeg wacht stroomt een beek de berg op. Het kwam vast doordat hij veel van die vreemde gasten tegenkwam in de haven. Matrozen en zo meer. Ook van overzee en verre vreemde landen. Het gerucht ging dat Hans het ruime sop had gekozen en terug was gekomen als piraat. Zeerover! Kun je het je voorstellen?

Ik kwam hem toen nog een keer tegen en, verdomd als het niet waar is, hij liep vrolijk door de stad met een papegaai op zijn schouder. Een bonk van een kerel met zo’n vogel op z’n schouder, dat zie je niet elke dag. Maar verder gewoon dezelfde vriendelijke goedlachse knul die hij altijd was. Ik heb bij die gelegenheid wel wat woorden met hem gewisseld. Maar ik durfde hem niet te bevragen over de geruchten. Of hij echt piraat was geworden.

Hij zit nu in de petoet onder het politie buro. Ze zeggen dat hij in de haven iemand heeft neergestoken. Helemaal dood. Maar ik geloof er niets van, zo’n vriendelijke jongen. Hij zou nog geen vlieg kwaad doen. Okee, hij had die papegaai maar dan ben je nog niet meteen een piraat of een messentrekker, toch?

Paddendiek, dat was het. Zo heet hij. Hans Paddendiek. Vriendelijke vent, wel een beetje simpel.